Ijdelheid /april 2009

Afgelopen week maakte ik het weer mee: iemand die door oprechte bevlogenheid in de schijnwerpers staat, toont plotsklaps zijn ijdelheid.De ware kunstenaar heeft dat toch niet nodig, denk ik dan- misschien heel naiief, want waarom zouden oprecht bevlogenen niet ook ervan mogen genieten dat ze worden bewonderd? Het zijn toch mensen net als jij en ik!

Deze gedachten brengen me op een thema van ijdelheid. Het kan beginnen met iemand die bovengemiddeld goed is in zijn vak en zo betrokken dat hij opklimt tot leidinggevende. Na een tijdje is die persoon niet meer bezig met het vak waar zijn expertise en bezieling lag, maar met managen. Soms gaat dat goed, maar soms ook wordt het zielloze bedoening. Hij kan zijn verworven positie niet opgeven, omdat het hem status of macht verschaft, maar dat zijn motieven van het ego. Zolang die de drijvende kracht zijn, zal hij nooit boven zichzelf uitstijgen en dus als leider nooit echt het verschil maken.

Een goede leidinggevende handelt vanuit volstrekte oprechtheid, betrokkenheid bij anderen, de behoefte om de wereld, of minimaal zijn eigen afdeling, beter te maken en een visie op hoe dat moet. Idealiter is het voor iedereen zichtbaar dat die visie een groter belang omvat en dat de leidinggevende niet stiekem allerlei dingen wil bereiken ter meerdere glorie van zichzelf, maar dat de goede zaak bovenaan staat.

Door die overtuiging gaan mensen zich verbinden aan de ambities van de leider en ontstaat ‘team spirit’! Deze ideale leidinggevende zal zeer succesvol en effectief zijn, en daar zit hem de kneep.

Want als mensen succes oogsten en gewaardeerd worden, roept dat onvermijdelijk op zeker moment hun ego wakker, dat zegt; He dit is lekker zeg, hier wil ik meer van!. Het succes wordt dan gekaapt door het ego en vanaf dat moment is de authenticiteit zoek. Zo las ik laatst de woorden; ‘Succes is een groot afbreukrisico als je niet intrinsiek bescheiden in het leven staat’. Die intrinsieke bescheidenheid lijkt zeldzaam onder mensen die de top bereiken.

Omdat we allemaal maar mensen zijn, moeten we erkennen dat onze ijdelheid altijd op de loer ligt, klaar om onze ware betrokkenheid bij anderen en onze spirituele momenten van helderheid om te zetten in een miezerig egotripje. Zodra dat gebeurt, worden de doelen waaraan we werken opeens heel klein. Te klein om anderen te inspireren, en zelfs te klein om ons eigen egootje te behagen!


 


« terug naar het overzicht